Casa Conmigo Portugal - Luxe Kuur & Wellness vakanties. Compleet verzorgd verblijf onder de zon van Portugal

Nieuw seizoen…..

Wandelen Conmigo Portugal

Onze eerste kuurweek van het nieuwe seizoen zit erop. Een kuur- en wandelweek, mooi weer in de Algarve en we hebben zelfs met elkaar gezwommen (skinny dippen) in zee.

Begin van het echte landen

Na een lange winterstop moet ik altijd weer op gang komen. En dit jaar helemaal. Na vier weken rondreizen door Indonesië vlogen Arthur en ik eerder dan gepland terug naar Nederland vanwege de gezondheidstoestand van mijn moeder. We wisten allemaal dat haar hartproblemen haar ooit fataal zouden kunnen worden, maar toen zij 30 januari jl. overleed, ervoeren we dat toch nog als ‘plotseling’.

Na een intense tijd in Nederland kwamen we medio februari weer in ons Portugese huis terug, in Casa Conmigo. En alhoewel ik in de letterlijke betekenis van het woord allang was geland, begon toen pas het echte landen…

Met mijn gedachten bij mijn vader (90 jaar en voor het eerst in zijn leven alleen in huis), het missen van mijn moeder (nooit meer even bellen…) en dan 100.000 dingen te regelen, zowel zakelijk als privé.

Waar moest ik beginnen?

Als een kip zonder kop liep ik achter mezelf aan. En dat terwijl iedereen om mij heen hard aan het werk was. Arthur druk met een nieuwe badkamer en andere klussen, Antonieta en Svieta met de grote schoonmaak en ik……wist niet waar ik moest beginnen….

Wel begon bij mij te dagen, dat ik – hoe tegenstrijdig dit ook leek – juist pas op de plaats moest maken: ademen, mindful zijn, mediteren. Pfff….pas dat maar eens toe in de praktijk, terwijl mijn hoofd soms aanvoelde als een bromtol.

‘Walk your talk’

En toen stonden de eerste gasten op de stoep. Daar gingen we weer: om de beurt wekken, de Kneippse begietingen, yoga, wandelen, masseren en noem maar op. En toen bleek……dat ook mij dat weer goed doet. De activiteiten, het contact met de gasten, het buitenleven, kortom wonen en werken in Portugal.

‘Walk your talk’, ik blijf het toepassen. En iedere keer dat ik mezelf weer voorbij ren, probeer ik dat in te zien en zonder mezelf te veroordelen en weer de juiste prioriteiten te stellen.

Ik hoop dat ik net als mijn moeder minstens 90 jaar oud mag worden, want ik ben nog lang, echt nog heel lang, niet uitgeleerd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *